Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 01. Adele- 21


01. Adele- 21
Είδος: Pop
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 19/01/2011

Η Adele έκανε τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. 10 υπέροχα τραγούδια και 1 διασκευή του Lovesong των The Cure σε ρυθμό bossa nova. Θέμα του δίσκου: ο χωρισμός και ο πόνος που προκαλεί. Καταπληκτικές ενορχηστρώσεις, γεμάτος ήχος, ερμηνευτική δεξιοτεχνία από μια μεγάλη φωνή. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ένα τραγούδι από το δίσκο. Είναι όλα διαμάντια. Κάθε τραγούδι του 21 είναι ένα στιλέτο που στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά του ακροατή. Η Adele με το 21 με τη βελούδινη φωνή της, το πάθος στην ερμηνεία και τη μοναδική της εκφραστικότητα επαναφέρει την pop στην ουσία της. Χωρίς φανφάρες, χωρίς εκκεντρικότητες, χωρίς κραυγαλέες εμφανίσεις, χωρίς το lifestyle άλλων τραγουδιστριών. Με μόνα όπλα τη φωνή της και τα τραγούδια της. Με ένα πιάνο, μια κιθάρα και τη φωνή της. Η τεράστια εμπορική επιτυχία ήταν αναπόφευκτη. Η αλήθεια πάντα νικά τη βιτρίνα. Η ουσιαστική συγκίνηση πάντα θα νικά το glitter της πλαστικής popstar. To φιλέτο πάντα θα νικά το fast food. Αdele, μας μάγεψες, μας ταξίδεψες, μας κουρέλιασες με τα τραγούδια σου και μόνο το ΝΟ. 1 σου αξίζει.

My list in full

01. Adele- 21
02. Foo Fighters- Wasting Light
03. Red Hot Chili Peppers- I'm With You
04. Rihanna- Talk That Talk
05. Example- Playing in the Shadows
06. Foster the People- Torches
07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
`13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 02. Foo Fighters- Wasting Light


02. Foo Fighters- Wasting Light
Είδος: Alternative Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 12/04/2011

Οι δύο πρώτες θέσεις μου απέχουν πολύ από τα υπόλοιπα albmu της λίστας. Είναι τα δύο album που καθόρισαν τη χρονιά που μας πέρασε. Και τα δύο σηματοδοτούν μια στροφή στην ουσία των ειδών που εκπροσωπούν. Και τα δύο ανοίγουν δρόμους στην καρδιά, στην ψυχή, στο μυαλό του ακροατή. Και θα αποτελούν κοσμήματα στην ψηφιακή μου δισκοθήκη. 

Αργυρό μετάλλιο λοιπόν στους Foo Fighters που δεν ηχογράφησαν το Wasting Light σε κάποιο υπερσύγχρονο studio αλλά στο garage του ντράμερ και αρχηγού του γκρουπ Dave Grohl με αναλογικά και όχι ψηφιακά μηχανήματα και με παραγωγό τον θρυλικό Butch Vig, παραγωγό ενός από τα ωραιότερα αλμπουμ όλων των εποχών: του Nevermind των Nirvana. Αποτέλεσμα: 12 υπέροχα rock τραγούδια με έντονο το στοιχείο της μπάντας που τα σπάει γιατί είναι παρέα και γουστάρουν και 48 λεπτά rock μαγείας. Οι Foo Fighters στον 7ο δίσκο του επιστρέφουν το alternative rock στην ουσία του και κλείνουν το μάτι και στα post-grunge της πρώτης τους νιότης (White Limo, Arlandria). Και κλείνω με μια δήλωση: ΘΕΛΩ FOO FIGHTERS ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΘΕΩΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΧΤΥΠΙΕΜΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ.


My list so far

02. Foo Fighters- Wasting Light
03. Red Hot Chili Peppers- I'm With You
04. Rihanna- Talk That Talk
05. Example- Playing with the Shadows
06. Foster the People- Torches
07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Nor Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 03. Red Hot Chili Peppers- I'm With You


03. Red Hot Chili Peppers- I'm With You
Είδος: Funk Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 26/08/2011

Το χάλκινο μετάλλιο απονέμεται στους Red Hot Chili Peppers που μετά από 5 χρόνια δισκογραφικής απουσίας επέστρεψαν με νέο άλμπουμ και νέο κιθαρίστα. Και νέο ήχο. Το alternative rock κυριαρχεί πλέον έναντι του funk ενώ οι χαρακτηριστικές κιθάρες του Frusciante αποτελούν πια παρελθόν. Ο νέος κιθαρίστας Josh Klinghofer μένει στα μετόπισθεν Πρωταγωνιστής πλέον ο εγκέφαλος του συγκροτήματος, ο μπασίστας Flea. Το I'm With You είναι μια στροφή στην καριέρα των Πιπεριών. Και είναι μια επιτυχημένη στροφή. Οι φανατικοί των παλιών πολύ δυναμικών Peppers θα απογοητευτούν αναμφίβολα. Αλλά εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Εξαιρετική παραγωγή από τον Rick Rubin και ένα album που κυλά ευχάριστα και δεν το βαριέσαι. Τους περιμένουμε με ανυπομονησία το Σεπτέμβριο στο Ολυμπιακό Στάδιο!!!!

My list so far

03. Red Hot Chili Peppers- I'm With You
04. Rihanna- Talk That Talk
05. Example- Playing with the Shadows
06. Foster the People- Torches
07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

PS Προς Jumping Fish: Εγώ μωρό μου δεν τη φοβάμαι τη ζωή και πίστεψέ με τα' χω βρει με τον εαυτό μου. Η λίστα μου έχει σχεδόν όλα τα είδη και δεν είναι αδιάφορη. Του χρόνου να δείτε που θα βάλω και ελληνικά... εγκεφαλικά που θα δείτε....

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 04. Rihanna- Talk That Talk


04. Rihanna- Talk That Talk
Είδος: R&B
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 21/11/2011

H εργασιομανής Rihanna επέστρεψε πιο ηλεκτρονική και πιο προκλητική από ποτέ. Mε το 6o της album Talk That Talk, η 23χρονη μαύρη Madonna από τα νησιά Barbados φλερτάρει με τον ηλεκτρονικό ήχο (Where Have You Been, We Found Love και το αριστουργηματικό Roc Me Out) μιλά απροκάλυπτα για το sex και τα ερωτικά παιχνίδια (Cockiness, Birthday Cake).Ξανασυναντά τον Jay-Z στο ομότιτλο που θυμίζει Umbrella, αποτίει φόρο τιμής στη ρίζες της (You Da One, Watch'n' Learn) ενώ δε λείπει και η ρομαντική πλευρά (We All Want Love, Farwell). Αν έκανε άλλο ένα αντίγραφο του Loud δε θα ήταν στη λίστα... η Rihanna τόλμησε...και της βγάζω το καπέλο...

My list so far

04. Beyonce- Talk That Talk
05. Example- Playing in the Shadows
06. Foster the People- Torches
07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 05. Example- Playing in the Shadows


05. Example- Playing in the Shadows
Είδος: Electro House
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 04/09/2011

Ένα από τα πιο ξεσηκωτικά album της χρονιάς. Δυνατοί ρυθμοί, χορευτική διάθεση αλλά και εσωτερικότητα σε κομμάτια όπως το Microphone και το ομώνυμο του album. To Playing in the Shadows έχει δυνατά κλαμπίστικα και τόσο sexy κομμάτια που μόλις τα ακούς θέλεις να αρπάξεις τον/τη σύντροφό σου και να τον/την αρχίσεις στα γλωσσόφιλα...


My list so far

05. Example- Playing in the Shadows
06. Foster the People- Torches
07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 06. Foster the People- Torches


06. Foster the People- Torches
Είδος: Indie Pop
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 23/05/2011

Τα παιδιά για υιοθεσία (έτσι μεταφράζεται το Foster the People) έκαναν το καλύτερο ντεμπούτο του 2011. Ανάλαφρη indie pop χωρίς να γίνεται χαζοχαρούμενη με επιρροές τόσο από την ηλεκτρονική (Helena Beat) όσο και από τη rock μουσική και με ένα δυνατό hit που τραγουδιέται, σφυρίζεται,  χορεύεται και παίζεται στην κιθάρα πολύ εύκολα (Pumped Up Kicks).   Eνα album που χαίρεσαι να το ακούς... αυτό δεν πρέπει να είναι το ζητούμενο; 


Μy list so far

06. Foster the People- Torches
07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 07. LMFAO- Sorry for Party Rocking


07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
Είδος: Hip Hop
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 21/06/2011

Οι LMFAO με το δεύτερο album τους έκαναν ίσως το πιο χορευτικό album της χρονιάς συνδυάζοντας το hip hop με την electro house. To Sorry for Party Rocking είναι το απόλυτο soundtrack για party. Χορεύεται από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν έχει μηνύματα, έχει μόνο διάθεση για χορό και για party. Κι αν το party της πολιτικής τελείωσε, το party της μουσικής δεν τελειώνει ποτέ. Υποκλιθείτε στο Party Rock Anthem


My list so far

07. LMFAO- Sorry for Party Rocking
08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 08. Evanescence- Evanescence


08. Evanescence- Evanescence
Είδος: Alternative Metal
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11/10/2011

My list so far

08. Evanescence- Evanescence
09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

@manospep Blogovision 2011. No 09. Lady Gaga- Born This Way



09. Lady Gaga- Born This Way
Είδος: Pop
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 23/05/2011

Σας αρέσει, δε σας αρέσει η Lady Gaga αποτελεί πολιτισμικό φαινόμενο. Είναι μια και μοναδική. Προκαλεί με κάθε της τραγούδι, με κάθε της video, με κάθε της live, με κάθε της εμφάνιση. Το Born this Waυ δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα κομμάτια του είναι πιασάρικα, εθιστικά, όπως πρέπει να είναι η pop. Η Gaga είναι μια ροκ σταρ εγκλωβισμένη στην pop και αυτό φαίνεται στο πάθος της....στην τρέλα της...Στο Born this Way ακούμε τα πάντα...ηλεκτρονική μουσική (Marry the Night), βαλκανική pop (Americano), σκανδιναβικά schlager (Judas, Born this Way, Heavy Metal Lover), οπερατικά vocalisms (Government Hooker). Εξαιρετικά καλοδουλεμένο album από άποψη παραγωγής, το Born this Way είναι άλλο ένα λιθαράκι στο πολιτισμικό φαινόμενο που λέγεται Lady Gaga.


My list so far

09. Lady Gaga- Born This Way
10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 10. Coldplay- Mylo Xyloto


10. Coldplay- Mylo Xyloto
Είδος: Alternative Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 24/10/2011

Και μπήκαμε στη δεκάδα λοιπόν.... Στο νούμερο 10 οι Coldplay με το νέο τους άλμπουμ Mylo Xyloto όπου κάνουν πραγματικά εναλλακτική μουσική. Γιατί τι παει να πει εναλλακτική; Το να συγκεντρώνει στοιχεία από πολλά είδη. Ετσι στο Mylo Xyloto έχουμε rock. pop, electo, r&b σε έναν επικό θεματικό δίσκο που σε πάει σε άλλο κόσμο. Ονειρικές μελωδίες, εκπληκτική ενορχήστρωση από τον Brian  Eno και οι Coldplay πάντα αξιοπρεπείς. Ακούστε το Paradise


My list so far

10. Coldplay- Mylo Xyloto
11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Βush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday


11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
Είδος: Indie Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11/01/2011

Έχω τεράστια αδυναμία στους Cage the Elephant και πέστε να με φάτε. Και με τον πρώτο τους δίσκο και με αυτόν πέρασα υπέροχα. Οι Cage the Elephant έχουν σπουδαία πρότυπα: τους Nirvana, τους Pixies, τους Foo Fighters και για εμένα είναι το next big thing στην ανεξάρτητη rock σκηνή και αδικούνται από τις πωλήσεις τους. Στο Thank You, Happy Birthday ενσωματώνουν στοιχεία από post-grunge, punk, psychedelic, garage rock και blues σε ένα κολάζ που μπορεί να μην έχει τραγούδια σαν το Ain't No Rest for the Wicked με το οποίο τους αγάπησα αλλά σε ξεσηκώνει (Aberdeen, Indy Kidz, Around My Head) και σε συγκινεί ορισμένες στιγμές (το Shake Me Down ήθελα να το είχα γράψει εγώ, Always Something, Right Before My Eyes). Σας αφήνω με το συγκινητικό video clip του Shake Me Down.


My list so far

11. Cage the Elephant- Thank You, Happy Birthday
12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 12. Bon Iver- Bon Iver


12. Bon Iver- Bon Iver
Είδος: Folk Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 21/06/2011

Αν υπήρχε ένα album που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ταξιδιάρικο, αυτό θα ήταν σίγουρα το δεύτερο, ομότιτλο album των Bon Iver. Με 10 κομμάτια, ή πιο σωστά 10 μουσικά ταξίδια, εμπνευσμένα από διάφορες πόλεις της αμερικανικής ενδοχώρας οι Bon Ιver παντρεύουν τη folk με τη rock και την baroque pop σε ένα άκουσμα που σου μένει αξέχαστο και μπορεί να πλαισιώσει μοναχικές βραδιές στο σπίτι με ποτό ή χωρίς... Αν δεν ήταν οι Mumford & Sons δύο χρόνια πριν, θα ήταν πιο ψηλά στη λίστα μου... φαίνεται ότι πάει πάντως για ψηλά στη φετινή blogovision. Απολαύστε το Holocene....



PS Μετά τους Nickelback ενοχλούν και οι Incubus.... κάποιοι έχουν άπωση στη rock και φαίνεται... στο ψάρι πάντως μπαίνει και λαδόξιδο...ιδίως στον σκάρο...



My list so far

12. Bon Iver- Bon Iver
13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 13. Bush- The Sea of Memories




13. Bush- The Sea of Memories
Είδος: Alternative Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 13/09/2011

10 χρόνια είχαν οι Bush να βγάλουν δίσκο. Άλλαξαν κιθαρίστα, μπασίστα, εταιρεία... και μας βουτάνε σε μια θάλασσα από μνήμες... Το αποτέλεσμα είναι ένας ειλικρινής alternative rock δίσκος με δυνατές κιθάρες χωρίς πολλές εκπλήξεις. Από το πρώτο άκουσμα ξεχωρίζουν τα δυναμικά The Sound of Winter, The Afterlife, She's a Stallion και η υπέροχη μπαλάντα All Night Doctors. Οι Bush επέστρεψαν και μακάρι να μείνουν. Ας τους απολαύσουμε τώρα στο The Sound of Winter

My list so far

13. Bush- The Sea of Memories
14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 14. Beyonce- 4


14. Beyonce- 4
Είδος: R&B
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 24/06/2011

Να εξηγηθώ. Η φωνή της Beyonce εμένα δε μου αρέσει. Θεωρώ ότι τσιρίζει σε βαθμό ενοχλητικό.  Όμως το 4ο άλμπουμ της έχει κάποιες αρετές.... η Beyonce επιστρέφει στη mid-tempo R&B/soul της δεκαετίας του 1980 με αρκετή επιτυχία... τραγούδια όπως το I Miss You, το Best Thing I Never Had, το  Rather Die Young και το εκπληκτικό I Was Here (ίσως το καλύτερο τραγούδι που έχει πει ποτέ και ΚΑΚΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ single) που θα ακούσετε στο link που ακολουθεί σηματοδοτούν μια στροφή στην ουσία της r&b. Στις καλές στιγμές και η συνεργασία της με τον Andre 3000 στο Party. Το κακό με το 4 είναι ότι λερώνεται με τραγούδια-σκουπίδια όπως τα ανεκδιήγητα Countdown, Love on Top και το απαίσιο Run the World. Και το χειρότερο είναι ότι αυτά προωθήθηκαν ως singles...καταστρέφοντας ένα album που θα μπορούσε και καλύτερα.

Το Jumping Fish στον πετυχημένο κατά τα άλλα σχολιασμό του στη φετινή Blogovision ανέφερε ότι η προσθήκη των Nickelback που έκανα στο No. 19 της λίστας μου αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία του διαγωνισμού. Δηλώνω αμετανόητος και υπερήφανος που την έγραψα αυτήν τη μαύρη σελίδα. Και να περιμένετε και άλλα εγκεφαλικά από τη λίστα μου. Περιμένω πως και πως να με δικάσει ο κούκος και το αηδόνι, όχι τα ψάρια... Καλημέρα σας!!!


Μy list so far

14. Beyonce- 4
15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 15. Incubus- If Not Now, When?


15. Incubus- If Not Now, When?
Είδος: Alternative Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 12/07/2011

Ο, τι δεν ανανεώνεται πεθαίνει...και οι Incubus στο 7ο album της καριέρας τους ανανεώθηκαν πλήρως.  Αν όχι τώρα, πότε; αναρωτιούνται και οι ίδιοι. Κατέβασαν τελείως τους τόνους, άλλαξαν τον ήχο τους και μας προσέφεραν ένα ταξιδιάρικο μουσικό σύνολο που ακούγεται πολύ ευχάριστα με το πιάνο να κυριαρχεί. Και εγώ τους προτιμώ σε αυτή τη soft και μινιμαλιστική εκδοχή. Το album δε στερείται δυναμισμού βέβαια. Αλλά αυτός ο δυναμισμός είναι πια εσωτερικός. Highlights του δίσκου το ομότιτλο τραγούδι, το Promises-Promises, το δυναμικό The Original, το επικό In the Company of Wolves, το Ιsadore και φυσικά το υπέροχο Adolescents που θα ακούσετε στο video που ακολουθεί...

Μy list so far

15. Incubus- If Not Now, When?
16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 16. The Joy Formidable- The Big Roar


No. 16. The Joy Formidable- The Big Roar
Είδος: Alternative Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 24/01/2011

Στο 16 άλλο ένα Βρετανικό ντεμπούτο. Οι Ουαλοί The Joy Formidable με το άλμπουμ τους The Big Roar ξαφνιάζουν με το καλημέρα, με κομμάτια που συνδυάζουν φυσικούς θορύβους με στοιχεία alternative rock, post grunge, dream pop. Ο δίσκος είναι αυτό που θα λέγαμε "μουσική πρόταση". Ψαγμένος ηχητικά και εκφραστικά με πολύ καλές στιγμές όπως η απίστευτη εισαγωγή του The Everchanging Spectrum of a Lie, η indie ροκιά του A Heavy Abacus, το πολυπλόκαμο και μουσικά δαιδαλώδες Whirring, το ατμοσφαιρικό Llaw=Wall, το πολύ δυναμικό Chapter 2 που αρχίζει με ήχους γραφομηχανής. Οι Joy Formidable ήρθαν για να μείνουν...και μάλλον θα δούμε πολύ ουσιαστικά πράγματα από εκείνους στο μέλλον. Απολαύστε τους τώρα στο Whirring. 

My list so far

16. The Joy Formidable- The Big Roar
17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickleback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs


Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 17. Charlene Soraia- Moonchild


Νο. 17. Charlene Soraia- Moonchild
Είδος: Acoustic
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 21/11/2011

Η πιτσιρίκα Λονδρέζα Charlene Soraia έκανε ένα από τα καλύτερα ντεμπούτο album της χρονιάς. Με την ξεχωριστή χροιά της μας παρουσιάζει 12 δικά της κομμάτια ως επί το πλείστον μπαλάντες αλλά και τραγούδια με εμφανείς τις jazz επιρροές και μια εξαιρετική διασκευή του Whenever You Will Go των Calling. Με αυτή τη διασκευή έγινε γνωστή στο Βρετανικό κοινό. Εδώ σας ποστάρω το εξαιρετικό Light Years.


Η ΛΙΣΤΑ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ

17. Charlene Soraia- Moonchild
18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 18. Wretch 32- Black and White



No 18. Wretch 32- Black and White
Είδος: British Hip Hop
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 21/08/2011

Η Η Βρετανική μουσική σκηνή είχε μια εξαιρετική χρονιά το 2011, και η Bρετανική Hip Hop δε θα μπορούσε να μην έχει εκπρόσωπο στο Top 20. Ο Wretch 32 (κατά κόσμον Jermaine Scott) έκανε τον καλύτερο δίσκο αυτής της κατηγορίας. Στο δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ Black and White μας καλεί σε ένα παιχνίδι ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο, ανάμεσα στη rap και την electro, χωρίς να πουλά την ψυχή του στην pop. Ήδη από το  ομότιτλο πρώτο τραγούδι μας προτρέπει να δέσουμε τις ζώνες μας και να απολαύσουμε την ανορθόδοξη πτήση του...από τα δυναμικά Traktor και Unorthodox στα ερωτικά Anniversary, Forgiveness και Hush Little Baby. Με πολλούς guests όπως ο Example που θα τον δείτε ψηλότερα στη λίστα μου και ο πιτσιρίκος Ed Sheeran που στο πάρα λίγο έχασε μία θέση στην 20άδα. Όπως λένε οι στίχοι στο Unorthodox, δεν ακολουθούμε το πλήθος, αυτοί μας ακολουθούν... και το Black and White το αποδεικνύει. Απολαύστε τώρα τη συνεργασία του Wretch 32 με τον Example στο Unorthodox 


H ΛΙΣΤΑ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ

18. Wretch 32- Black and White
19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

@manospep Blogovision 2011. No 19. Nickelback- Here and Now


19. Nickelback- Here and Now
Είδος: Hard Rock
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 21/11/2011

Έβδομο album για την Καναδέζικη μπάντα με την ξεχωριστή χροιά του Chad Kroeger που ξέρει να κάνει καλά τη δουλειά της, να παράγει hard rock τραγούδια που να μην περιορίζονται στο ειδικό κοινό των σκληροπυρηνικών και παρωπιδίστικων μεταλάδων αλλά στο ευρύ κοινό. Δυνατές ροκιές με βρώμικες κιθάρες, στακάτες μπασογραμμές και δυνατά τύμπανα (This Means War, Midnight Queen. Kiss It Goodbye) εναλάσσονται με πιο ραδιοφωνικά και alternative ακούσματα (Bottoms Up, When We Stand Together, Don't Ever Let It End) και μελωδικές μπαλάντες (Lullaby, Trying Not to Love You). O δίσκος κυλά ευχάριστα...έχει τραγούδια για όλα τα γούστα. Μπορεί να μην είναι η δισκάρα που θα πεις...πω πω τι έργο αλλά είναι ένας δίσκος που δεν έχει απλά 1 επιτυχία και αδιάφορα κομμάτια αλλά αρκετά αξιόλογα και radio-friendly κομμάτια ερμηνευμένα από μια μεγάλη φωνή. Απολαύστε τους τώρα στο When We Stand Together.


Η ΛΙΣΤΑ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ

19. Nickelback- Here and Now
20. Radiohead- The King of Limbs

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Blogovision 2011. Νο 20. Radiohead- The King of Limbs

Αποφάσισα φέτος να ασχοληθώ με τη Blogovision. Να ψηφίσω δηλαδή τους 20 καλύτερους δίσκους της χρονιάς που πέρασε. Επειδή πλέον γράφω μόνιμα στα 12 Τετραγωνικά δε μπορούσα να βαρύνω το συλλογικό blog με μια καθαρά προσωπική απόφαση. Έτσι από εδώ μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου κάθε μέρα θα αποκαλύπτω το προσωπικό μου countdown για το 2011. 

Λόγω άπλετου χρόνου άκουσα πολλούς νέους δίσκους. Ξεχώρισα αρκετούς. Ταξίδεψα με μουσικές, με φωνές, με στίχους. Ας μην αργούμε, λοιπόν. Το Νο 20 στη δική μου λίστα είναι το....


No 20. Radiohead- The King of Limbs
Είδος: Electronica
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 18/02/2011

Αυτό που δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει στους  Radiohead είναι ότι πειραματίζονται σε κάθε δίσκο τους. To The King of Limbs μπορεί να μην έχει την επική απήχηση του OK Computer και του Kid A αλλά δεν παύει να αποτελεί έναν καλό δίσκο, ένα δίσκο που πειραματίζεται με τους ηλεκτρονικό ήχο, με δυνατές μπασογραμμές. Μόλις 8 τραγούδια, 37 λεπτά πειραματισμού και εσωτερικότητας...ίσως το πρώτο βήμα μιας ουσιαστικής ανανέωσης της μουσικής τους. Απολαύστε τους τώρα στο Lotus Flower, το καλύτερο για μένα track και το μοναδικό single που βγήκε από το δίσκο  




Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Grace/Greece


pepON Μέτρα, μέτρα και πάλι μέτρα. Περικοπές μισθών και συντάξεων. Ανεργία. Απολύσεις. Τριπλά εκκαθαριστικά, έκτατος φόρος στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ στην Ελλάδα του 2011. Το βαρέλι δεν έχει πάτο. Οι Έλληνες ζούμε συνέχεια με την αβεβαιότητα. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει και για ποιο λόγο τα τραβάμε όλα αυτά, αφού με τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου μας σώσανε, υποτίθεται...

Μόνη διέξοδος για να ξεφεύγει (αλλά και για να αναστοχάζεται) το μυαλό είναι η τέχνη, λένε. Ξαναείδα μετά από πολύ καιρό το αριστούργημα Dogville του Lars von Trier. Και όσο το έβλεπα σκεφτόμουν ότι η μοίρα της Ελλάδας ταυτίζεται με την κεντρική ηρωίδα, την Grace,  που την υποδύεται υποδειγματικά η Nicole Kidman.

H Grace είναι μια φυγάς που βρίσκει καταφύγιο στην μικρή Αμερικανική πόλη Dogville, καταζητούμενη για αδικήματα που ποτέ δεν έχει διαπράξει. Οι κάτοικοι της Dogville συμφωνούν να την κρύψουν με αντάλλαγμα να δουλεύει για αυτούς έναντι μιας μικρής αμοιβής. Και η εκμετάλλευση ξεκινά... Κάθε φορά που έρχεται η αστυνομία για τη Grace, οι κάτοικοι της Dogville γίνονται ολοένα και πιο σκληροί απέναντι στη Grace. Την αναγκάζουν να δουλεύει περισσότερες ώρες με μικρότερο μισθό (σας θυμίζει κάτι;;;), την παρενοχλούν σεξουαλικά, την εκβιάζουν μέχρι και τα μικρά παιδιά,  της καταστρέφουν τα λιγοστά υπάρχοντα που είχε αποκτήσει με τη δουλειά της (σας θυμίζει κάτι;;;), της δίνουν ψεύτικες ελπίδες ότι θα φύγει από το Dogville και αφού τους έχει πληρώσει την επιστρέφουν πάλι πίσω (σας θυμίζει κάτι;;;). Η Grace υπομένει στωικά όλα αυτά τα βασανιστήρια, το δικό της Γολγοθά. Μέχρι και ο μόνος άνθρωπος που την αγαπούσε αληθινά, ο συγγραφέας, ο οραματιστής, ο κήρυκας της ηθικής την προδίδει στο τέλος.

Στο τέλος της ταινίας Dogville η Grace με τη βοήθεια του πατέρα της (που είναι και ο αρχηγός όσων την κυνηγούσαν στην αρχή της ταινίας) ισοπεδώνει όλη την πόλη και σκοτώνει όλους τους κατοίκους. Έτσι αποδίδεται δικαιοσύνη και επέρχεται η κάθαρση. Η δικιά μας Grace, η Greece (ειρωνεία, ένα γράμμα τις χωρίζει) δεν ξέρουμε αν θα έχει το ίδιο τέλος. Και αν το δικαιούται. Γιατί, σε αντίθεση με τη Grace, η Ελλάδα καταδικάζεται για αδικήματα που έχει διαπράξει. Όχι η ίδια, οι ηγεσίες της εν ονόματί της. Με την κωλυσιεργία τους και την διευκόλυνση των δικών τους συμφερόντων. pepOFF

PS Το Dogville επαναπροβάλλεται σε νέα, μεγαλύτερη σε διάρκεια, εκδοχή στους κινηματογράφους.

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Γιατί δε θα γίνει ποτέ ελληνικό Glee


pepON Τον τελευταίο καιρό, λόγω της ανυπαρξίας αξιόλογου προγράμματος στην ελληνική τηλεόραση, έχω στραφεί στην παρακολούθηση αμερικάνικων σειρών. Μια από τις σειρές που παρακολουθώ είναι και το Glee. H σειρά παρακολουθεί τις περιπέτειες μιας σχολικής χορωδίας στο Λύκειο McKinley στην πόλη Lima του Δυτικού Ohio, που αποτελείται από μια ετερόκλητη ομάδα μαθητών, όλων των χρωμάτων και όλων των σεξουαλικών προτιμήσεων. Μιας χορωδίας με φανατικούς εχθρούς ακόμα και μέσα στο σχολείο της. Τους παίκτες του ράγκμπυ, τη σατανική γυμνάστρια και προπονήτρια των μαζορετών.

Φαινομενικά είναι μια ακόμα teenager σειρά με στοιχεία musical. Οι έρωτες πάνε κι έρχονται. Όλα τα πιθανά ζευγάρια ανάμεσα στους μαθητές και ανάμεσα στους καθηγητές έχουν γίνει. Αν διαβάσουμε όμως ανάμεσα στις γραμμές θα διαπιστώσουμε ότι το Glee είναι μια μελέτη πάνω στην αποδοχή της διαφορετικότητας. Η χορωδία ταράζει τα ήρεμα ύδατα της συντηρητικής κοινωνίας μιας μικρής πόλης της αμερικανικής ενδοχώρας.Θέματα όπως η ομοφυλοφιλία, η νεανική παραβατικότητα, η εγκυμοσύνη στην εφηβεία θίγονται στην ουσία τους και παρ' όλα αυτά οι πρωταγωνιστές τραγουδάνε.

Αν κάποτε ασχολιόμουν με το σενάριο θα ήθελα να μεταφέρω το Glee στα ελληνικά δεδομένα. Η ελληνική μουσική και το ελληνικό τραγούδι είναι ανεξάντλητα. Και έχουμε ταλαντούχους ηθοποιούς, κυρίως νέους, με σπουδαίες φωνές που θα μπορούσαν να το υποστηρίξουν. Όμως, μια ελληνική εκδοχή του Glee δε θα μπορέσει ποτέ να γίνει. Και οι λόγοι είναι σημαντικοί:

1. Το κόστος είναι απαγορευτικό. Πέραν των εξόδων για το γύρισμα, ο παραγωγός που θα αναλάβει μια τέτοια σειρά πρέπει να υπολογίσει και τα δικαιώματα των τραγουδιών που θα χρησιμοποιηθούν. Ζούμε σε εποχές ισχνών αγελάδων. Τα τραγούδια πρέπει να ξαναηχογραφηθούν στον τόνο του ηθοποιού που θα τα πει. Αυτό μας φέρνει στη δεύτερη δυσκολία...

2.Οι ελληνικές δισκογραφικές και οι μεταξύ τους αντιπαλότητες. Στο αμερικανικό Glee όλες οι δισκογραφικές έχουν συμφωνήσει και τα τραγούδια τους είναι στη διάθεση των δημιουργών. Στην Ελλάδα οι δισκογραφικές μας δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο να βγάλουν μια κοινή συλλογή. Δε συμφωνούσαν ούτε τον καλό καιρό. Απέτρεπαν μεγάλες συνεργασίες συνθετών-τραγουδιστών (δίσκος Θάνου Μικρούτσικου- Κώστα Τριπολίτη με Πάριο δε βγήκε ποτέ λόγω εταιρικών αγκυλώσεων).

3.Το κοινό αίσθημα περί του ρεπερτορίου. Στο Glee, οι ηθοποιοί τραγουδάνε, εκτός από ποπ και τρέχουσες επιτυχίες, τραγούδια-θρύλους από musicals και από τραγουδιστές μεγαθήρια όπως ο Frank Sinatra, η  Barbra Streisand, η Aretha Franklin. Δε θέλω να φανταστώ τι θα ακούγαμε στα μεσημεριανά πάνελ και στα ραδιόφωνα αν οι ηθοποιοί του ελληνικού Glee κάνανε αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη, στον Καζαντζίδη, τον Πάριο, τη Μαρινέλλα. Θα διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους για το "πως τόλμησαν να πιάσουν τα ιερά τέρατα στο στόμα τους". Για την ελληνική δημοσιολογία οι μεγάλοι συνθέτες και τα μεγάλα τραγούδια δεν πρέπει να αγγίζονται. Η πρέπει να ερμηνεύονται τηλεοπτικώς μόνο σε εκπομπές-αφιερώματα στη δημόσια τηλεόραση, τύπου Στην Υγειά Μας που κάνει 10 ώρες να παρουσιάσει καλεσμένους και λένε και κανένα τραγουδάκι πότε πότε.

4.Το θέμα-ταμπού της εφηβικής ομοφυλοφιλίας. Η ομοφυλοφιλία έχει- πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, βλ. Ρήγα στους Δύο Ξένους, Μπέζο στους Απαράδεκτους, Πυρπασόπουλο στα Υπέροχα Πλάσματα- δυστυχήσει στην απεικόνιση της από την ελληνική μυθοπλασία και στο θέατρο, και στον κινηματογράφο, και στην τηλεόραση. Οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζονται ως καρικατούρες: κραγμένες αδελφές που "άνδρα θέλουν, τώρα τόνε θέλουν", κακές αδελφές στερημένες που βγάζουν όλη τους τη χολή, μιλάνε σαν τον Ψινάκη, φοράνε παρδαλά ρούχα, κραυγάζουν και κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Δεν έχει παρουσιαστεί ομοφυλόφιλος χαρακτήρας σε εφηβική ηλικία, απ' όσο θυμάμαι. Για την ελληνική τηλεόραση είναι ταμπού ένας έφηβος, ένας μαθητής να έχει σεξουαλική ζωή, πόσο μάλλον εκπεφρασμένο σεξουαλικό προσανατολισμό προς το ίδιο φύλο. Η ύπαρξη ενός τέτοιου χαρακτήρα θα μπορούσε να γεννήσει πάμπολλες αντιδράσεις.

Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι που μια ενδεχόμενη μεταφορά του Glee στα ελληνικά θα ναυαγούσε, κατά τη γνώμη μου. Και αφού λόγω κρίσης και κόστους δεν μπορούμε να δούμε πραγματική ελληνική μυθοπλασία αλλά διασκευές λατινοαμερικανικών και τούρκικα, ας δούμε τουλάχιστον το original. pepOFF

PS O πρώτος κύκλος του Glee έχει αγοραστεί από τον Αnt1 και θα προβληθεί όταν αποφασίσει το κανάλι να αραιώσει τα τούρκικα. Ο 3ος κύκλος έκανε προχθές πρεμιέρα στις ΗΠΑ.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Μετά την Amy, τι;


pepON 94 θάνατοι σε τρεις μέρες. 92 νεκροί στη Νορβηγία από έναν παράφρονα ακροδεξιό αντι-ισλαμιστή που πήρε την καραμπίνα και σκόρπισε το θάνατο σε μια κατασκήνωση. Ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο σημαντικότερος έλληνας σκηνοθέτης όλων των εποχών. Αλλά ο θάνατος που με συγκλόνισε περισσότερο από όλους ήταν αυτός της Amy Winehouse.



Η Amy Winehouse ήταν αναμφίβολα μια μεγάλη φωνή. Είχε ένα ιδιαίτερο γρέζι που έκανε τη χροιά της ξεχωριστή. Δεν την μπέρδευες με καμία άλλη. Και ήταν και τυχερή. Έκανε δύο δίσκους με μεγάλη επιτυχία. Ειδικά ο δεύτερος, ο Back to Black (2006) ήταν απλά αριστουργηματικός. Σε αυτόν το δεύτερο δίσκο την ανακάλυψα κι εγώ γιατί δεν ακούω και πολύ soul αλλά περισσότερο rock μουσική. Και μαγεύτηκα όχι μόνο από τη φωνή της αλλά από την ερμηνεία της. Έδωσε στη soul το φιλί της ζωής και δικαίωσε τον τίτλο της. Τα τραγούδια της ήταν ουσιαστικά τραγούδια ψυχής.



Τα προβλήματα με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά την ακολουθούσαν πάντα. Μέσα από τα τραγούδια της υμνούσε την αυτοκαταστροφή της. They tried to make me go to rehab and I said no, no, no (Προσπάθησαν να με κάνουν να πάω στην αποτοξίνωση και είπα όχι, όχι, όχι).  I told you I was trouble, you know that I’m not good (Σας το είπα ότι ήμουν μπελάς, το ξέρετε ότι δεν είμαι καλή). We always said goodbye with words, I died a hundred times. You’ll go back to her and I’ll go back to black (Πάντα λέγαμε αντίο με λέξει, πέθανα εκατό φορές. Εσύ θα πας πίσω σ’ εκείνη κι εγώ πίσω στα μαύρα). My tears dry on their own (Τα δάκρυα μου στεγνώνουν μόνα τους). Όταν την άκουσα είπα, αυτή θα είναι η διάδοχος της Aretha Franklin.



Και όμως, η Winehouse έκανε τα πάντα για να πεθάνει… παραπατούσε, έπινε και σνίφαρε πάνω στη σκηνή. Οι εμφανίσεις της ήταν μια μεγάλη απογοήτευση. Λίγο πριν τη χαρεί το ελληνικό κοινό, στο Βελιγράδι, ήρθε η κατάρρευση. Το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Και την 23η Ιουλίου ήρθε το τέλος. Η Amy συνάντησε τη Janis Joplin, τον Kurt Cobain, τον Jim Morrison και τον Jimmy Hendrix στην ιδιότυπη κατάρα των 27.



Μετά την Amy, τι; Η συνεισφορά της στη αναγέννηση της soul είναι αδιαπραγμάτευτη. Μετά από εκείνη ξεπήδησαν και άλλες Αγγλίδες που τραγουδούν σαν μαύρες. H Duffy και η Adele. Η πρώτη έκανε μια επιτυχία (το Mercy) και μετά μετριότητες. Η Adele, όμως, είναι η πιτσιρίκα που κάνει τεράστια επιτυχία και στις δύο όχθες του Ατλαντικού με το αριστουργηματικό album 21 και με το single Rolling in the Deep. Και φυσικά, αν έχει το μυαλό στο κεφάλι της, θα γίνει ντίβα. Η μουσική δεν τελειώνει με ένα θάνατο. pepOFF


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Το καλοκαίρι της αβεβαιότητας: Προγραμματικές δηλώσεις


pepON Κι ενώ η Αθήνα βρίσκεται σε κίτρινη πολιορκία, κι ενώ στις Βρυξέλλες σήμερα γίνεται έκτακτη σύνοδος κορυφής για την οικονομική σταθερότητα της Ευρωζώνης και την Ελλάδα, ενώ η οικονομία της  Κύπρου, όπου πολλοί Έλληνες πήγαν τις καταθέσεις τους παίρνει την κάτω βόλτα (αυτό πολύ το χάρηκα, καλά να πάθουν) εγώ φεύγω για διακοπές. Αναγκαστικές και με μισή καρδιά γιατί δουλειά δεν έχω και ως εκ τούτου ούτε και λεφτά για να τις κάνω όπως γουστάρω. Δε συνεχίζω άλλο, τα έχω αναλύσει σε άλλη ανάρτηση. Φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια...

Από σήμερα λοιπόν θα είμαι on και off από τη λατρεμένη νήσο Σέριφο με τα κρυστάλλινα νερά και τις υπέροχες παραλιές (η φωτό είναι από τη μαγευτική παραλία της Λιάς όπου θα Λια..ζομαι γυμνός). Βλέπω φέτος να κάνω παρατεταμένες εξορμήσεις στις παραλίες και να βγάζω το άχτι μου στο κολύμπι. Έτσι για να ξεχνιέμαι. Οι έξοδοί μου στα clubs του νησιού θα είναι μειωμένες λόγω αψιλίασης. Κυρίως θα πηγαίνω στα live του Μεταλλείου ή αν μαζευτεί μεγάλη παρέα για εξόρμηση. Την υπόλοιπη μέρα το internet on the go θα πάρει φωτιά γιατί θα κοιτώ και θα στέλνω πολλά e-mails για δουλειά ενώ ότι θα μένει από τα καλοκαιρινά απογεύματα θα καταναλώνεται σε ανάγνωση βιβλίων φιλοσοφίας (ναι καλά διαβάσετε βιβλία φιλοσοφίας θα διαβάσω αυτό το καλοκαίρι: Λάχη και Λύσι του Πλάτωνα, τα Μετά τα Φυσικά του Αριστοτέλη και τον Αδαή Φιλόσοφο του Βολταίρου) και σε παρακολούθηση σειρών που έχω κατεβάσει (τον 2ο κύκλο του Glee, τον 1ο κύκλο του Treme και τη νέα επιτυχία Game of Thrones για την οποία έχω ακούσει τα καλύτερα).

Είμαι σίγουρος ότι η Σέριφος θα μου προσφέρει την ηρεμία που χρειάζομαι και ελπίζω κάποια στιγμή να λάβω κάποια καλή είδηση και να γυρίσω στην Αθήνα ή να πετάξω στο εξωτερικό...fingers crossed. Καλό καλοκαίρι. pepOFF

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Πήγαινε την Ελλάδα όπου θέλεις ταξιτζή


pepON Πήγαινε την Ελλάδα όπου θέλεις ταξιτζή. Μαύρες ώρες και πικρές περνάει. Πιάσε το βολάν και οδήγησε το όχημα όπου γουστάρεις κλειστέ επαγγελματία με τις 4 και πλέον άδειες.

Πήγαινε την Ελλάδα όπου θέλεις ταξιτζή. Κλείσε λιμάνια, κλείσε αεροδρόμια. Άσε τον επισκέπτη αυτής της χώρας να αποκομίσει τις χειρότερες εντυοώσεις για την ελληνική φιλοξενία. Σου φταίει ο τουρίστας που άνοιξε το επάγγελμα, τιμώρησέ τον...Τιμώρησε τον άνθρωπο που σου δίνει ψωμί. Τιμώρησε τη μονάδικη πηγή πλούτου αυτής της χώρας που μπορούμε να αξιοποιήσουμε έστω και ελλιπώς.

Πήγαινε την Ελλάδα όπου θέλεις ταξιτζή. Ασε τον πρόεδρό σου να συνδιαλέγεται με τον φιλόδοξο Τόνι που ποντάρει στο χάος.  Απείλησε, εκβίασε, μεγάλε συνδικαλιστή παλαιάς κοπής.

Πήγαινε την Ελλάδα όπου θέλεις ταξιτζή. Συνέχισε να έχεις το ύφος του άντρα του πολλά βαρύ, του μάγκα, του Greek Lover που κολλάει σε κάθε γκόμενα που μπαίνει μέσα στο ταξί. Συνέχισε να νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα απο διεθνή πολιτική και οικονομία μέχρι lifestyle. Και χρέωνε τον ξένο περισσότερο, κουτόφραγκος είναι....

Πήγαινε την Ελλάδα όπου θέλεις ταξιτζή. Ναι, εσύ που δεν έχεις εταιρεία ταξί έχεις πληρώσει ένα σκασμό λεφτά για την άδεια. Αλλά πως θα προχωρήσει αυτή η χώρα μπροστά αν δεν ανοίξουν τα επαγγέλματα; Πως θα προχωρήσει η χώρα αν δεν ανοίξουν οι αγορές; Η χώρα δεν έχει λεφτά να σε αποζημιώσει. Κατάλαβέ το. Με τη δουλειά σου και μόνο. Όπως σε όλα τα επαγγέλματα αν είσαι καλός θα κρατηθείς. pepOFF

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

TINA ( There is no alternative) Μπιρμπίλη


pepON Τι το θέλω το internet, ούτε λίγο πριν φύγω διακοπές δε με αφήνει ν' αγιάσω. Άνοιξα τη σελίδα του Βήματος και βλέπω φάτσα φόρα την πράσινη Τίνα που ο πρωθυπουργός μας αφού την έβαλε Υπουργό Περιβάλλοντος (και σωστά, γιατί είναι στον τομέα της) αποφάσισε μετά τον ανασχηματισμό να την αξιοποιήσει ως πρέσβειρα της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ. Να μη μείνει χωρίς μισθό το κορίτσι...τώρα που έχασε τον υπουργικό της θώκο από τον Παπακωνσταντίνου με τον οποίο είχε γίνει μαλλιά κουβάρια όσο ήταν υπουργός. Γενικώς η Τίνα είχε τσακωθεί με όλο το υπουργικό συμβούλιο...

Αλήθεια τι δουλειά έχει μια φυσικός με μεταπτυχιακό και διδακτορικό στο περιβάλλον στον ΟΟΣΑ; Χάθηκαν οι οικονομολόγοι ή οι πολιτικοί επιστήμονες με ειδίκευση στην αναπτυξιακή πολιτική; Γιατί πρέπει κάθε φορά να ανταμείβονται οι κολλητοί έναντι άλλων που έχουν τα προσόντα για μια θέση; Μετά τους αποτυχόντες πολιτευτές που όλως τυχαίως έγιναν διοικητές νοσοκομείων ή κατέλαβαν υψηλά πόστα (λατρεμένο opengov), μετά τον ναυπηγό Μίχα, που έγινε εν μια νυχτί πρόεδρος του ΕΦΕΤ για να μη φύγει από το δημόσιο payroll έτσι και η Τίνα... Αυτή η χώρα δε θα αλλάξει ποτέ...Για το πολιτικό μας σύστημα οι ημέτεροι πάντα θα επιπλέουν. Όσοι κηδεύονται δημοσία δαπάνη συνήθως έχουν ζήσει και δημοσία δαπάνη. Άλλωστε ΤΙΝΑ (There Is No Alternative)

Ωρες ώρες εύχομαι να είχα μάνα τραγουδίστρια και να πήγαινα γυμναστήριο με τον πρωθυπουργό; Να το προσέξω;; Και έτσι για την πλάκα: άλλοι δε βρίσκουνε δουλειά ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό και η Τίνα ενώ έχει δουλειά στην Ελλάδα βρήκε θεσάρα στο εξωτερικό. Τι σου είναι η καβάτζα ρε πούστη μου!!! Είναι να μην καβατζωθείς, άπαξ και καβατζώθηκες το έχεις λύσει το πρόβλημα μέχρι και τα γεράματά σου...  pepOFF

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Με το ένα πόδι στ' άστρα και τα δυο στην κόλαση



pepON Η αντίστροφη μέτρηση για τις διακοπές άρχισε. Δειλά δειλά ξεδιαλύνω τι ρούχα θα πάρω, ποια βιβλία θα πάρω μαζί μου (αποφάσισα να πάρω μόνο βιβλία φιλοσοφίας), τι cd θα κατεβάσω, ποια επεισόδια σειρών θα κάψω σε dvd (Glee, Treme, Game of Thrones στάνταρ)... κάποια τελευταία ψώνια και ρυθμίσεις για το internet on the go. H "ζωή" αρχίζει να μπαίνει σιγά σιγά σε καλοκαιρινούς ρυθμούς...ποια ζωή όμως;

Φέτος κάτι με τραβάει πίσω. Είναι η συλλογική κατάθλιψη που μας έχει πιάσει όλους τους Έλληνες; Είναι η ανασφάλεια για το μέλλον; Είναι οι τύψεις που αν και άνεργος έχω την τύχη να έχω δικό μου σπίτι σε νησί ενώ άλλοι θα ξεροψήνονται στην Αθήνα; Με μισή καρδιά θα φύγω. Για πρώτη φορά εύχομαι κάτι να συμβεί και να μην πάω διακοπές. Κάτι καλό. Να χτυπήσει το τηλέφωνο για δουλειά από τα αμέτρητα βιογραφικά που έχω στείλει και συνεχίζω να στέλνω.

Και πέρσι τέτοια εποχή ήμουν άνεργος. Αλλά δε με ένοιαζε τόσο αν και προσπαθούσα. Είχα μόλις απολυθεί από το Στρατό και το νησί φάνταζε παράδεισος. Φέτος μετά από μια δουλειά τριώρου που δεν ανταμείφθηκε όπως θα μου άξιζε και μια αμισθί πρακτική που το μόνο που μου έδωσε ήταν γνώσεις, με ελάχιστες συνεντεύξεις χωρίς αποτέλεσμα, με μια χώρα που παραπαίει, με προσωπικές απώλειες και οικονομικές φουρτούνες, με τι ψυχολογία να πας διακοπές κι ας μην πληρώνεις ξενοδοχεία και διατροφή; Με τι καρδιά να απολαύσεις το δροσερό νερό της θάλασσας των Κυκλάδων όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται; Αυτό το καλοκαίρι προμηνύεται να είναι το καλοκαίρι της κατάθλιψης και εμένα θα με βρει με το ένα πόδι στα άστρα και τα δυο στην κόλαση που λέει και το άσμα.

Το νησί ευτυχώς είναι κοντά. Αν συμβεί κάτι ενώ θα βρίσκομαι εκεί σε 2 ώρες θα είμαι Αθήνα. Για πρώτη φορά, εγώ ο Αιγόκερως που δε θέλει να φεύγει από το πρόγραμμα θέλω τόσο πολύ να μου ανατραπούν τα σχέδια...Καλωσήρθατε στο καλοκαίρι του 2011, το πιο απρόβλεπτο όλων... pepOFF